Zeg maar gewoon wat je bedoelt
- Rubriek:
- Column
- Auteur:
- Nadia Verhoeven
- Datum:
- 6 juni
In mijn eerste maand hier vroeg een collega of ik iets van haar presentatie vond. Ik zei dat het interessant was. Zij keek me aan en zei: "Ja, maar wát vond je ervan?" Ik zei nog een keer dat het interessant was, nu met meer nadruk. Toen zei ze: "Je vond het dus niks."
Ik schrok ervan. In mijn oude baan zou dat gesprek drie beleefde omwegen hebben gekost en zonder conclusie zijn geëindigd. Hier was het in vier zinnen klaar. En ze had nog gelijk ook.
Nederlanders staan bekend om hun directheid, en dat klopt: ze zeggen wat ze denken. Maar wat mij verbaasde, is dat het bijna nooit onaardig is. Het is niet 'jij deugt niet', het is 'die dia's waren rommelig'. Er zit een muur tussen de persoon en het werk, en die muur staat er stevig.
Het duurde een jaar voordat ik het zelf durfde. Mijn eerste poging was te hard: ik zei tegen een leidinggevende dat zijn plan onlogisch was. Hij lachte en zei: "Fijn dat je het zegt. Kun je dat onderbouwen?" Toen leerde ik het echte geheim. Directheid zonder argument is botheid; directheid mét argument is gewoon een gesprek.
Inmiddels betrap ik mezelf erop dat ik het mis als het er niet is. Vorige maand was ik terug in mijn oude land en vroeg iemand hoe het ging met mijn plannen. Ik hoorde drie kwartier vriendelijke woorden en wist daarna nog steeds niet of hij het een goed idee vond.
Dus als iemand hier zegt dat je stuk niet goed is: het is geen aanval. Het is de kortste weg naar een beter stuk. En als je het niet begrijpt, mag je gewoon vragen wat er precies mis mee is. Dat vinden ze alleen maar prettig.
Nadia Verhoeven — column, 6 juni