NLnl-learn
ENUARU

Mila breekt haar arm

Mila breaks her arm

B1 · Intermediate · ≈ 20 min

What do you do if your child gets hurt at the weekend? The story shows the whole route through Dutch healthcare — from the phone call to having the cast removed. Notice who you call first.

Lees het verhaal

Mila breekt haar arm

Personages:
Mila, Nora, Alex, Fenna

Het was een zaterdagmiddag in maart. Mila speelde met Fenna in het park toen ze van het klimrek viel. Ze landde op haar linkerarm en begon meteen te huilen. Nora, die op een bankje zat, rende naar haar toe. De arm zag er vreemd uit, een beetje scheef.

In het weekend is de eigen huisarts gesloten. Nora wist dat ze dan de huisartsenpost moest bellen, niet meteen 112. „Bel 112 alleen als het levensgevaarlijk is,” had de huisarts ooit gezegd. Een assistente aan de telefoon stelde een paar vragen en zei toen: „Komt u direct naar de huisartsenpost bij het ziekenhuis. Geef haar voorlopig geen eten of drinken.”

Op de huisartsenpost keek een arts kort naar de arm. „Die moet op de foto,” zei hij, en hij stuurde hen door naar de spoedeisende hulp, een deur verder. Daar moesten ze anderhalf uur wachten. Mila had pijn, maar een verpleegkundige gaf haar een pijnstiller en een rode ballon. De ballon hielp meer, vond Mila.

Op de röntgenfoto was het duidelijk te zien: een breuk in de onderarm. „Gelukkig is het een rechte breuk,” zei de arts. „Hij hoeft niet geopereerd te worden. Ze krijgt zes weken gips.” Mila mocht zelf de kleur van het gips kiezen. Ze koos paars.

Thuis maakte Alex zich zorgen over de kosten. In Nederland betaal je elk jaar eerst zelf een deel van je zorgkosten: het eigen risico. Maar Nora had het al opgezocht. „Voor kinderen onder de achttien is er geen eigen risico,” zei ze. „De verzekering betaalt alles.” Alex was opgelucht.

De weken daarna waren lastig. Gelukkig was het haar linkerarm en kon Mila gewoon schrijven, maar zwemmen en hockeyen mocht ze zes weken niet. Op school schreven alle kinderen hun naam op het paarse gips. Fenna tekende er een paard bij.

Na zes weken ging het gips eraf. De arm was dun, wit en een beetje stijf. „Over een paar weken is alles weer normaal,” zei de arts. Mila keek naar het oude gips met alle namen. „Mag ik dat houden?” vroeg ze. Het staat nu op haar kamer, naast haar bed.

Woorden bij de tekst

  • het klimrek — climbing frame
  • scheef — crooked
  • de huisartsenpost — out-of-hours GP service
  • levensgevaarlijk — life-threatening
  • doorsturen — to refer
  • de spoedeisende hulp (SEH) — A&E, emergency department
  • de breuk — fracture
  • het gips — plaster cast
  • het eigen risico — deductible, own risk
  • opgelucht — relieved
Show translation (try it without first)

It was a Saturday afternoon in March. Mila was playing with Fenna in the park when she fell off the climbing frame. She landed on her left arm and immediately started crying. Nora, who was sitting on a bench, ran over to her. The arm looked strange, a bit crooked.

At the weekend your own GP is closed. Nora knew that she then had to call the out-of-hours GP service, not 112 straight away. “Only call 112 if it's life-threatening,” their GP had once said. An assistant on the phone asked a few questions and then said: “Come straight to the out-of-hours service at the hospital. Don't give her anything to eat or drink for now.”

At the out-of-hours service a doctor took a quick look at the arm. “That needs an X-ray,” he said, and referred them to A&E, the next door along. There they had to wait an hour and a half. Mila was in pain, but a nurse gave her a painkiller and a red balloon. The balloon helped more, Mila thought.

On the X-ray it was clear to see: a fracture in the forearm. “Luckily it's a straight break,” said the doctor. “It doesn't need an operation. She'll have a cast for six weeks.” Mila was allowed to choose the colour of the cast herself. She chose purple.

At home Alex worried about the costs. In the Netherlands you first pay part of your healthcare costs yourself each year: the eigen risico. But Nora had already looked it up. “There's no eigen risico for children under eighteen,” she said. “The insurance pays for everything.” Alex was relieved.

The weeks after that were hard. Luckily it was her left arm and Mila could still write, but she wasn't allowed to swim or play hockey for six weeks. At school all the children wrote their names on the purple cast. Fenna drew a horse next to them.

After six weeks the cast came off. The arm was thin, pale and a bit stiff. “In a few weeks everything will be back to normal,” said the doctor. Mila looked at the old cast with all the names. “Can I keep it?” she asked. It's now in her room, next to her bed.

Found a mistake or something unclear in this lesson? Send me a note →