NLnl-learn
ENUARU

De buurman die altijd klaagt

The neighbour who always complains

A2 · Elementary · ≈ 15 min

A story in the past tense: lots of imperfectum forms here — kwamen, zei, kocht, bleef, belde. Try to find five irregular verbs in the text.

Lees het verhaal

De buurman die altijd klaagt

Personages:
Alex, Nora, Mila, meneer Visser

Toen we vorig jaar in ons nieuwe appartement kwamen wonen, kenden we niemand in het gebouw. Onder ons woonde meneer Visser, een man van rond de zeventig. We zagen hem bijna nooit, maar we hoorden hem wel.

Na een week stond hij voor het eerst aan de deur. „Uw dochter loopt ’s avonds heel hard over de vloer,” zei hij. „Ik hoor alles.” Nora bood haar excuses aan en kocht de volgende dag zachte pantoffels voor Mila.

Twee weken later kwam hij weer. Deze keer ging het over onze wasmachine. „Die maakt zoveel lawaai. Kunt u niet overdag wassen?” Vanaf toen wasten we alleen nog overdag. Toch bleef hij klagen: over de fietsen in de gang, over de muziek, zelfs over de geur van ons eten.

Alex werd een beetje boos. „Waarom is hij altijd zo negatief?” vroeg hij. Nora had een ander idee. Op zondag bakte ze een appeltaart en belde ze bij meneer Visser aan. „We zijn uw nieuwe buren,” zei ze. „Heeft u zin in een kopje koffie?”

Meneer Visser keek verbaasd, maar hij kwam. Die middag vertelde hij twee uur lang over zijn vrouw. Ze was een jaar eerder overleden. Sindsdien was hij bijna altijd alleen en hoorde hij elk geluid in het huis.

Nu drinkt hij elke zondag koffie bij ons. Hij helpt Mila met haar huiswerk en hij repareert onze fietsen. En klagen? Dat doet hij bijna niet meer. Alleen over het weer — maar dat doet iedereen in Nederland.

Woorden bij de tekst

  • het gebouw — building
  • klagen (over) — to complain (about)
  • excuses aanbieden — to apologise
  • de pantoffels — slippers
  • het lawaai — noise
  • overdag — during the day
  • verbaasd — surprised
  • overlijden (overleden) — to pass away (passed away)
  • sindsdien — since then
  • het geluid — sound
Show translation (try it without first)

When we moved into our new flat last year, we didn't know anyone in the building. Below us lived Mr Visser, a man of about seventy. We almost never saw him, but we did hear him.

After a week he came to the door for the first time. “Your daughter walks very loudly across the floor in the evening,” he said. “I can hear everything.” Nora apologised and bought soft slippers for Mila the next day.

Two weeks later he came again. This time it was about our washing machine. “It makes so much noise. Can't you do the washing during the day?” From then on we only did the washing in the daytime. Still he kept complaining: about the bikes in the hallway, about the music, even about the smell of our food.

Alex got a bit angry. “Why is he always so negative?” he asked. Nora had another idea. On Sunday she baked an apple pie and rang Mr Visser's doorbell. “We're your new neighbours,” she said. “Would you like a cup of coffee?”

Mr Visser looked surprised, but he came. That afternoon he talked for two hours about his wife. She had died a year earlier. Since then he had almost always been alone and heard every sound in the building.

Now he has coffee with us every Sunday. He helps Mila with her homework and fixes our bikes. And the complaining? He hardly does it any more. Only about the weather — but everyone in the Netherlands does that.

Found a mistake or something unclear in this lesson? Send me a note →