NLnl-learn
ENUARU

Het water dat niet kwam

The water that didn't come

B2 · Upper intermediate · ≈ 25 min

A story about how the Netherlands lives with water: forecasts, dike watchers, the “Ruimte voor de Rivier” programme. A B2 text: long sentences, past passives (werd verwacht, waren uitgegraven) and plenty of water-management nouns.

Lees het verhaal

Het water dat niet kwam

Personages:
Alex, Nora, Mila, buurman Visser

Het regende al dagen toen op een dinsdagavond het bericht op het nieuws kwam: in Duitsland was zoveel regen gevallen dat de Rijn de komende dagen fors zou stijgen. Bij Lobith, waar de rivier Nederland binnenkomt, werd een waterstand verwacht die in twintig jaar niet was voorgekomen. Alex keek naar de kaart op het scherm en zag dat hun dorp maar een paar kilometer van de dijk lag.

„Moeten we weg?” vroeg Mila. Niemand wist het antwoord. Alex zocht op internet en vond binnen een paar minuten meer informatie dan hij kon verwerken: waterstanden, kaarten van overstromingsgebieden, adviezen van het waterschap. Op één kaart was hun straat lichtblauw gekleurd. Volgens de legenda betekende dat: bij een dijkdoorbraak tot een meter water.

Die nacht sliep hij slecht. De volgende ochtend stond hij al vroeg bij buurman Visser op de stoep, die zijn hele leven aan de rivier had gewoond. Visser zat rustig aan zijn ontbijt. „Het waterschap houdt de dijken dag en nacht in de gaten,” zei hij. „Er lopen nu dijkwachten die elke meter controleren op zwakke plekken. En weet je wat het verschil is met vroeger? De rivier heeft nu ruimte.”

Hij legde uit dat er na het hoge water van 1993 en 1995 een groot programma was gestart: Ruimte voor de Rivier. In plaats van de dijken steeds hoger te maken, had men op tientallen plekken de rivier meer ruimte gegeven. Uiterwaarden waren afgegraven, dijken landinwaarts verlegd en er waren nevengeulen aangelegd. „Bij hoog water mag de rivier daar gewoon buiten haar oevers treden,” zei Visser. „Dan hoeft al dat water niet hier langs te persen.” In 1995 waren ongeveer 250.000 mensen geëvacueerd. Visser was een van hen geweest.

Toch besloten Alex en Nora voorbereid te zijn. Ze keken op de website van de overheid wat je bij een dreigende overstroming moet doen, legden een tas klaar met papieren, medicijnen en opladers, en spraken af waar ze elkaar zouden ontmoeten als het telefoonnet uitviel. Mila vond het vooral spannend en pakte haar eigen tas, met daarin vooral knuffels.

Op vrijdag bereikte de Rijn zijn hoogste punt. Alex fietste met Mila naar de dijk. Het was een vreemd gezicht: waar normaal koeien graasden, stroomde nu een brede, bruine rivier, en bomen stonden tot halverwege hun stam in het water. Op de dijk stonden tientallen mensen te kijken en te fotograferen. Een dijkwacht in een oranje hesje vertelde dat het water ruim een meter onder de kruin van de dijk was gebleven.

Een week later was het water gezakt en lag de rivier weer rustig in haar bedding. In de krant stond dat het systeem precies had gewerkt zoals het bedoeld was. Alex dacht terug aan zijn slapeloze nacht en vertelde Visser hoe bang hij was geweest. Visser knikte begrijpend. „Wij leven hier al duizend jaar met water,” zei hij. „Je went eraan. Zolang je het maar nooit onderschat.”

Woorden bij de tekst

  • fors stijgen — to rise sharply
  • de waterstand — water level
  • het waterschap — water board
  • de dijkdoorbraak — dike breach
  • in de gaten houden — to keep an eye on
  • de dijkwacht — dike watcher
  • de uiterwaard — floodplain (between river and dike)
  • de nevengeul — side channel
  • de kruin (van de dijk) — crest (of the dike)
  • onderschatten — to underestimate
Show translation (try it without first)

It had been raining for days when the news came on a Tuesday evening: so much rain had fallen in Germany that the Rhine would rise sharply over the coming days. At Lobith, where the river enters the Netherlands, a water level was expected that hadn't been seen in twenty years. Alex looked at the map on the screen and saw that their village was only a few kilometres from the dike.

“Do we have to leave?” asked Mila. Nobody knew the answer. Alex searched online and within minutes found more information than he could take in: water levels, flood maps, advice from the water board. On one map their street was coloured light blue. According to the legend, that meant: up to a metre of water if the dike broke.

He slept badly that night. Early the next morning he was on the doorstep of neighbour Visser, who had lived by the river all his life. Visser was calmly eating his breakfast. “The water board keeps an eye on the dikes day and night,” he said. “Dike watchers are walking every metre now, checking for weak spots. And do you know the difference from the old days? The river has room now.”

He explained that after the high water of 1993 and 1995 a big programme had been launched: Room for the River. Instead of making the dikes higher and higher, the river had been given more space in dozens of places. Floodplains had been dug out, dikes moved inland and side channels created. “When the water's high, the river is simply allowed to overflow its banks there,” said Visser. “Then all that water doesn't have to squeeze past here.” In 1995 around 250,000 people had been evacuated. Visser had been one of them.

Still, Alex and Nora decided to be prepared. They checked the government website to see what to do if a flood threatened, packed a bag with documents, medicines and chargers, and agreed where they would meet if the phone network went down. Mila mostly found it exciting and packed her own bag, mainly with cuddly toys.

On Friday the Rhine reached its highest point. Alex cycled to the dike with Mila. It was a strange sight: where cows normally grazed, a wide brown river was flowing, and trees stood halfway up their trunks in water. Dozens of people stood on the dike watching and taking photos. A dike watcher in an orange vest said the water had stayed more than a metre below the crest of the dike.

A week later the water had gone down and the river lay calmly in its bed again. The newspaper said the system had worked exactly as intended. Alex thought back to his sleepless night and told Visser how scared he had been. Visser nodded understandingly. “We've been living with water here for a thousand years,” he said. “You get used to it. As long as you never underestimate it.”

Found a mistake or something unclear in this lesson? Send me a note →