Het lekkende dak
- Personages:
- Alex, Nora, collega Yasmina
Toen het in oktober een paar dagen hard regende, zag Nora een donkere vlek op het plafond van de slaapkamer. Eerst was hij zo groot als een bord, na een week zo groot als een tafel. Op een nacht werd Alex wakker van een druppel op zijn gezicht.
Ze huren hun appartement van een woningcorporatie. Alex belde de klantenservice en meldde de lekkage. „We sturen zo snel mogelijk iemand,” zei een medewerker. Er kwam niemand. Na twee weken belde Alex opnieuw. Weer dezelfde belofte, en weer gebeurde er niets. Intussen stond er een emmer naast het bed, en in de hoek begon het te schimmelen.
Nora werd ongeduldig en vroeg advies aan haar collega Yasmina, die al twintig jaar in Nederland huurde. „Bellen is niet genoeg,” zei Yasmina. „Je moet het schriftelijk melden, met foto’s en data. Dan kunnen ze later niet zeggen dat ze van niets wisten.”
Alex belde eerst het Juridisch Loket, waar je gratis advies kunt krijgen. Een vriendelijke jurist legde uit dat een huurder recht heeft op een woning zonder grote gebreken. „Als de verhuurder het niet repareert, kunt u de Huurcommissie vragen om de huur tijdelijk te verlagen,” zei hij.
Die avond schreef Alex een e-mail aan de woningcorporatie. Hij beschreef het probleem, voegde foto’s van de vlek en de schimmel toe en noemde de data van zijn telefoontjes. Hij vroeg om het dak binnen veertien dagen te repareren. En hij schreef erbij: „Als het lek dan niet is gerepareerd, zal ik de Huurcommissie inschakelen.”
Drie dagen na de e-mail stond er een dakdekker voor de deur. Hij was in één middag klaar. Een week later kwam een schilder het plafond herstellen, en de woningcorporatie stuurde een brief met excuses.
„Waarom werkte een e-mail wel en de telefoon niet?” vroeg Alex later aan Yasmina. Ze lachte. „In Nederland geldt: wat op papier staat, bestaat. Wat je alleen zegt, is zo vergeten.”